oaza.pl
Światło-Życie

Strona główna · Rok wiary · O Ruchu: Świadectwa · Kalendaria: Rekolekcje · CDOR · Diakonie · Stowarzyszenie DIAKONIA · Dokumenty i materiały · Wydawnictwo · Czasopisma · Rozmaitości · Przegląd wydarzeń · e-KARTKI · Poczta przez WWW · Powiadomienie o nowościach · Kontakty · Kalendarz

 
Szukanie zaawansowane / Indeksy
Temat pracy rocznej:
13/14: Narodzić się na nowo
Domowy Kościół Krucjata Wyzwolenia Człowieka Ks. Franciszek Blachnicki
Nasz słownik

Oaza Żywego Kościoła

Oaza Nowej Drogi

Eleuteria

Nasze strony

Archidiecezja białostocka

Diecezja zamojska

Eleuteria

DWDD: Diakonia Ruchu Światło-Życie na rzecz odnowy parafii wspólnoty wspólnot celem planu Ad Christum Redemptorem 2
Wiosenny Dzień Wspólnoty Diakonii Diecezjalnych

pobierz materiały w formacie pdf

I. Wiosenny Dzień Wspólnoty Diakonii Diecezjalnych odbędzie się w terminie 12-13 kwietnia 2013 r. w sześciu filiach w Polsce. Będzie w tym roku poprzedzał VI Kongregację Diakonii, której tematem przewodnim będzie „Diakonia Ruchu Światło-Życie na rzecz odnowy parafii – wspólnoty wspólnot celem planu Ad Christum Redemptorem 2”. Uczestnicy VI Kongregacji Diakonii podejmą pracę nad dokumentem, który będzie budował świadomość misji Ruchu Światło-Życie na rzecz odnowy naszych wspólnot parafialnych. Powstanie jak największej liczby silnych diakonii parafialnych to jedno z głównych zadań, jakie stawiał przed Ruchem jego Założyciel, sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki już w 1979 r. podczas IV Kongregacji Odpowiedzialnych. Na bazie swoich przemyśleń naukowych oraz pracy apostolskiej, którą rozwijał w ramach Ruchu Światło-Życie, stwierdził bowiem, że potrzebna jest odnowa pastoralna parafii w duchu Soboru Watykańskiego II. W związku z tym uznał, że praca formacyjna Ruchu Światło-Życie powinna służyć odnowie parafii – wspólnoty lokalnej, poprzez budowanie żywych wspólnot lokalnych, w których urzeczywistniłby się soborowy obraz Kościoła-wspólnoty. U podstaw myśli sługi Bożego ks. F. Blachnickiego znalazła się koncepcja parafii – wspólnoty służb i charyzmatów, obejmująca dynamiką ewangelizacyjną ludzi mieszkających na jej terenie. Na przestrzeni minionych ponad czterdziestu lat od powstania Ruchu Światło-Życie przewinęło się przez niego wiele tysięcy kapłanów, którzy dzisiaj podejmują w swoich diecezjach posługę proboszczowską w parafiach. W związku z tym pojawiają się ważne pytania:

1. Na ile proboszczom wywodzącym się z Ruchu Światło-Życie udaje dzisiaj animować i moderować życie powierzonych im wspólnot parafialnych w duchu nauczania sługi Bożego ks. Franciszka Blachnickiego, ukazującego parafię jako diakonijną wspólnotę wspólnot?

2. Czy wizja ta jest możliwa do zrealizowania we współczesnych parafiach wielkomiejskich, miasteczkowych czy wiejskich?

3. Jakie zadania stawia przed kapłanami i ludźmi świeckimi posługującymi w Ruchu Światło-Życie wezwanie do realizacji Planu Ad Christum Redemptorem 2 na poziomie naszych wspólnot parafialnych?

4. Na ile dokładamy starań, aby w naszym Ruchu zaczęła rozwijać się Diakonia Wspólnoty Lokalnej?

II. Z całą pewnością trzeba stwierdzić, że odnowa Kościoła w duchu Soboru Watykańskiego II stanie się faktem o tyle, o ile zaistnieje na poziomie wspólnot lokalnych, jakimi są parafie. Mówi o tym również „Instrumentum laboris” ostatniego Synodu Biskupów, poświęconego nowej ewangelizacji. W tym kontekście wizja odnowy parafii przez Ruch Światło-Życie, którą sługa Boży ukazał w trzecim dniu Oazy Rekolekcyjnej Diakonii Ruchu Światło-Życie jest ciągle wielkim zadaniem. Nasz Ruch od lat dobrze spełnia misję odnowy duchowej poprzez pedagogię nowego człowieka realizowaną w ramach formacji deuterokatechumenalnej, czyniąc z uczestników formacji Ruchu nowych ludzi w Chrystusie na drodze ewangelizacji, katechumenatu i diakonii. Jednak realizacja dalszego etapu odnowy, wytyczonego hasłem „nowa wspólnota”, realizowana jest słabo, powierzchownie i niestety sporadycznie. Istnieją miejsca, gdzie działają prężne i dynamiczne wspólnoty Ruchu Światło-Życie. Trudno jednak znaleźć parafie przeniknięte wizją „wspólnoty wspólnot”, którą pozostawił nam jako charyzmat sługa Boży ks. Blachnicki. Wynika to zapewne z wielu czynników, wśród których można wymienić:

  1. słabą znajomość wizji odnowy parafii jako „wspólnoty wspólnot” wśród dorosłych członków naszego Ruchu, zarówno duchownych, jak i świeckich;
  2. indywidualizm nie pozwalający na intensywne działania wspólnotowe w parafiach;
  3. brak należytego wykorzystania uformowanych świeckich we wspólnotach parafialnych;
  4. niezdolność do długofalowych działań i pracy z wizją w naszych parafiach.

III. W związku z ukazanymi wyżej problemami na drodze budowania odnowy naszych parafii potrzebne są działania podejmowane w jedności, budowanej zarówno w ramach samego Ruchu Światło-Życie, jak i w ramach jedności z innymi wspólnotami kościelnymi obecnymi w naszych parafiach, a przede wszystkim w jedności z duszpasterzami podejmującymi posługę pasterską w parafiach. Bardzo wyraźnie podkreślał to bł. Jan Paweł II w adhortacji „Ecclesia in Europa”. Stwierdził on, że Kościoły lokalne powinny „prowadzić duszpasterstwo, które – dowartościowując wszystkie uprawnione różnice – sprzyja przyjaznej współpracy wszystkich wiernych i ich stowarzyszeń. Niech [Kościoły lokalne] odnowią formy współuczestnictwa, będące cennymi narzędziami komunii, służącej zgodnej działalności misyjnej, i źródłem obecności odpowiednio przygotowanych i kwalifikowanych współpracowników w duszpasterstwie” (EiE 28). Dalej Jan Paweł II pisał: „Aby można było przeżywać pełniej komunię w Kościele, trzeba dowartościować różnorodność charyzmatów i powołań, które zdążają coraz bardziej ku jedności i mogą ją ubogacić (por. l Kor 12). […] Istotnie, dzięki wzrastającej współpracy między różnymi środowiskami kościelnymi pod pełnym miłości przewodnictwem pasterzy cały Kościół będzie mógł ukazać wszystkim oblicze piękniejsze i bardziej wiarygodne, jako wyraźniejsze odbicie oblicza Pańskiego; w ten sposób będzie mógł przyczynić się do przywrócenia nadziei i radości zarówno tym, którzy jej szukają, jak i tym, którzy – choć nie szukają – potrzebują jej” (EiE 29). Powyższe myśli z adhortacji Jana Pawła II „Ecclesia in Europa” są pogłębieniem i poszerzeniem słów o duchowości komunii zaczerpniętych z „Novo Millennio Ineunte”, które z kolei stały się podstawą i inspiracją dla hasła pracy rocznej „Kościół naszym domem”. W punkcie 45 NMI czytamy: „Przestrzenie komunii należy kultywować i poszerzać każdego dnia i na wszystkich płaszczyznach życia poszczególnych Kościołów. Komunia powinna być wyraźnie widoczna w relacjach między biskupami, kapłanami i diakonami, między duszpasterzami a całym Ludem Bożym, między duchowieństwem i zakonnikami, między stowarzyszeniami i ruchami kościelnymi”. Dlatego „teologia i duchowość komunii pobudzają pasterzy i wiernych do uważnego słuchania siebie nawzajem i z jednej strony jednoczą ich a priori we wszystkich kwestiach istotnych, a z drugiej sprawiają, że także w sprawach podlegających dyskusji udaje im się zwykle uzgodnić wspólne, przemyślane stanowisko” (NMI 48).

IV. W nauczaniu błogosławionego Jana Pawła II widać bardzo wyraźnie, że celem wszelkich struktur kolegialnych i komunijnych w Kościele, jest nie tyle usprawnianie organizacyjno-administracyjne instytucji Kościoła, ale budowanie jedności i ukazywanie Kościoła jako komunii człowieka z Bogiem i innymi ludźmi. W tej komunii jest miejsce na uważne słuchania siebie nawzajem pasterzy i wiernych świeckich, aby dochodzić do wspólnego stanowiska. W tym kontekście w Kościele staje jest zrozumiałe, że jednym z istotnych dla naszego Ruchu celów będzie pogłębienie ducha jedności, zaangażowania i współodpowiedzialności za Kościół w samym Ruchu Światło-Życie, a także poprzez budowanie jedności i wspólnej wizji pastoralnej dla naszych parafii z przedstawicielami wszelkich struktur komunijnych działających w naszych parafiach. Realizacja tych celów powinna dokonać się poprzez dowartościowanie życia wspólnotowego prezbiterów oraz ruchów i wspólnot eklezjalnych w naszych parafiach. Szczególną płaszczyzną budowania jedności w naszych parafiach powinny stać się Parafialne Rady Duszpasterskie, jako miejsca spotkania przedstawicieli wspólnot działających w parafiach na wspólnej modlitwie, pracy i budowania spójnej wizji odnowy parafii. Świadomość wagi tego zagadnienia w umysłach i sercach członków diakonii naszego Ruchu ma wymiar fundamentalny. Bez współpracy i jedności z przedstawicielami innych wspólnot kościelnych w naszych parafiach, nie zdołamy dokonać soborowej transformacji naszych parafii.

V. Zagadnienie jedności w posłudze diakonijnej ma również fundamentalne znaczenie wewnątrz naszego Ruchu (ad intra). Bez działania w jedności wszystkich diakonii Ruchu Światło-Życie nie tylko nie zdołamy zrealizować Planu Ad Christum Redemptorem 2, lecz nie zrealizujemy głównego charyzmatu Ruchu, jakim jest jedność. Sługa Boży ks. Blachnicki uważał, że Ruch Światło-Życie jest poddany działaniu Ducha Świętego, o ile trwa w jedności, gdyż to Duch Święty jest zasadą jedności Kościoła. Troska o zachowanie jedności jest więc posłannictwem Ruchu Światło-Życie i jego podstawo­wą diakonią. Diakonię tę ks. Blachnicki rozumiał jako kontynuację i przedłużenie posługi Jezusa Chrystusa, który przyszedł, by rozproszone dzieci Boże zgromadzić w jedno (J 11, 52), wypełniając w ten sposób plan Boga Ojca. O tej podsta­wowej prawdzie mają pamiętać członkowie Ruchu. Za­nim zostanie podjęta jakakolwiek inicjatywa ludzka, to Duch Święty jest inspiratorem wszelkich dążeń do jedności. Dlatego służba na rzecz jedności jest nie tyle budowaniem tej jedności, ile dążeniem do odsłaniania działa­nia Ducha Świętego. Sługa Boży akcentował potrzebę realizowania jedności w Duchu Świętym najpierw w relacjach pomiędzy członkami i wspólnotami Ruchu Światło-Życie. Dalej: w ich odniesieniach wewnątrz Kościo­ła – poprzez posłuszeństwo i troskę o bycie w jedności z hierar­chią; następnie – poprzez dbałość o jedność z innymi ruchami odnowy Kościoła, a także przez dążenie do jedności z chrześcijanami innych wyznań na drodze popierania wysiłków ekumenicznych. Widział wresz­cie potrzebę dążenia do jedności z całym światem poprzez ewangelizację oraz zaangażowanie społeczne i czyny miłosierdzia.

VI. Dlatego trzeba rozpoczynać od budowania wizji w sercach prezbiterów i świeckich! Jak już wspomniałem na przełomie kwietnia i maja tego roku odbędzie się w Warszawie VI Kongregacja Diakonii Ruchu Światło-Życie. Jednym z jej celów jest przygotowanie dokumentu programowego dla naszego Ruchu, ukierunkowującego członków Ruchu zaangażowanych w diakoniach na pracę na rzecz odnowy naszych wspólnot parafialnych poprzez tworzenie Diakonii Wspólnoty Lokalnej oraz prezentację planu Ad Christum Redemptorem 2 i jego zastosowań dla odnowy życia parafialnego. Dlatego Wiosenny Dzień Wspólnoty Diakoni Diecezjalnych, poprzedzający VI Kongregację Diakonii, będzie poświęcony pracy nad projektem dokumentu przygotowywanego na tę Kongregację. Wypracowane przez uczestników DWDD propozycje i uwagi zostaną przekazane i dołączone do materiału roboczego na VI Kongregację Diakonii Ruchu Światło-Życie. Pochylenie się uczestników DWDD nad dokumentem roboczym VI Kongregacji Diakoni ma również na celu ukazanie członkom diakoni diecezjalnych roli Ruchu Światło-Życie w realizacji wizji odnowy parafii pozostawionej przez sługę Bożego ks. F. Blachnickiego. W tym kontekście Wiosenny DWDD jest ważnym elementem realizowania kolegialnej refleksji członków Ruchu Światło-Życie nad Planem Ad Christum Redemptorem 2 i jego znaczeniem dla odnowy współczesnego duszpasterstwa, poprzez silne diakonie lokalne ożywiające i animujące życie wspólnot parafialnych.

Przed nami długa droga realizacji Planu ACR 2 i wprowadzenia go w życie naszych parafii. Jednak jeśli odpowiedzialni i członkowie diakoni diecezjalnych będą mieli świadomość celu, jakim jest doprowadzenie do żywotnej obecności diakoni Ruchu na poziomie parafii, to za kilkanaście lat będziemy cieszyć się wielkimi owocami posługi diakoni Ruchu w parafiach. Po ludzku zadanie to wydaje się bardzo trudne do realizacji, jednak pokładamy naszą ufność w Panu, bo to jest Jego dzieło!

Pan z Wami!

Ks. dr Adam Wodarczyk

Moderator Generalny Ruchu Światło-Życie

Katowice 19.03.2013 r., w uroczystość św. Józefa, w dnu inauguracji pontyfikatu przez Ojca Świętego Franciszka

Dod. Wiola Szepietowska dnia 24-03-2013 o godz. 23:51

Komentarze:

1. Redakcja serwisu oaza.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść zamieszczanych komentarzy ani się z nimi nie utożsamia. 2. Komentarze są wprowadzane przez internautów w sposób niezależny od Redakcji i jako takie nie stanowią części serwisu obsługiwanego przez Redakcję. 3. Redakcja zastrzega sobie prawo do usunięcia lub wstrzymanie niektórych komentarzy bez podania przyczyn. W szczególności dotyczy to kometarzy zawierających treści, które mogą być odebrane jako obraźliwe lub nie są związane z tematem. 4. Każdy czyta komentarze na własną odpowiedzialność.

Ferox
Amen
doskonale, chwała Panu! (25-03-2013, 13:44)
tnn
Dzięki MG za wizję
ale chętnie zobaczę przynajmniej kilka przykładów jak proboszczowie z doświadczeniem w RŚŻ zrealizowali tę wizję o. Franciszka - tak dla inspiracji (25-03-2013, 15:28)
27-ka
do TNN
Wiem o parafii w Brzegach (o. Hubert Lupa), przynajmniej przed laty... Nie każdy proboszcz z doświadczeniem w RŚŻ (i to nawet bieżącym, a nie za czasów młodzieżowych) realizuje tę wizję :(Księża Proboszczowie, podzielcie się proszę jak można to zrobić? (6-04-2013, 15:18)
tnn
@27-ka
byłem na 2st w Brzegach, widać było, że działa odnowa liturgiczna, ale kluczowa jest dynamika ewangelizacyjno-misyjna, jeśli tej brak to wszystko stoi na głowie - polecam list z Irlandii o. Franciszka (z 1984), który ujmuje to prosto i zarazem genialnie (12-04-2013, 12:42)
ppp
brzegowianin
od kilku lat nasza piękna liturgia zaczęła hamować, teraz obserwujemy jej uwstecznianie,np. likwidowanie diakoniii, powolna częściowa likwidacja jutrzni i nieszporów, próby przeniesienia tabernakulum do centrum i postawienia celebransa pod ścianą boczną (28-08-2013, 23:28)
ppp
brzegowianin
bo podobno przewodniczenie podczas liturgii z centrum jest dla księdza krępujące, myślę że wina stoi tu po stronie braku obeznania co do piękna liturgii posoborowej proboszczów, polecam OWMR, jak przekonać obecnego proboszcza że to było piękne?pomocy!! (28-08-2013, 23:35)
tnn
@brzegowianin
przypadkowo znalazłem Twój komentarz 4 miesiące po moim. Przeczytałem go z dużym zasmuceniem gdyż niestety widać w nim jak nasz Kościół jest sklerykalizowany, wystarczy że zmieni się proboszcz i wszystko upada. Wybacz, nie jestem optymistą, jedyny ..... (1-01-2014, 18:41)
tnn
...ratunek to nawrócenie
.. proboszcza. Nie jest to niemożliwe, ale słyszałem kiedyś powiedzenie, że nawrócić księdza to jak „świni ogon wyprostować”. Może brzmi nieco brutalnie, ale coś w tym jest. W każdym razie pytanie pozostaje nadal aktualne - GDZIE zrealizowano tę wizję? (1-01-2014, 18:45)
 
Tytuł:
Treść:
Podpis:
Kod:kod
Możesz edytować swój komentarz przez 15 min. po dodaniu.

Zobacz także:

Wiosenny Dzień Wspólnoty Diakonii Diecezjalnych (13-03-2014)

Jesienny Dzień Wspólnoty Diakonii Diecezjalnych (24-09-2013)

Wspólne życie (25-04-2013)

Oaza jest dla parafii (25-04-2013)

DWDD: Diakonia w służbie nowej ewangelizacji (1-10-2012)

© DKS Ruchu Światło-Życie. Redakcja merytoryczna: redakcja@oaza.pl. Redakcja techniczna: webmaster@oaza.pl
Informacja o cookies.
Contact our HP Department if you are desperate to get black listed.