oaza.pl
Światło-Życie

Strona główna · Rok wiary · O Ruchu: Świadectwa · Kalendaria: Rekolekcje · CDOR · Diakonie · Stowarzyszenie DIAKONIA · Dokumenty i materiały · Wydawnictwo · Czasopisma · Rozmaitości · Przegląd wydarzeń · e-KARTKI · Poczta przez WWW · Powiadomienie o nowościach · Kontakty · Kalendarz

 
Szukanie zaawansowane / Indeksy
Temat pracy rocznej:
13/14: Narodzić się na nowo
Domowy Kościół Krucjata Wyzwolenia Człowieka Ks. Franciszek Blachnicki
Nasz słownik

Księga Czynów Wyzwolenia

Piosenka oazy

ORD - Oaza Rekolekcyjna Diakonii

Nasze strony

Diecezja kielecka

Kapucyni prowincji warszawskiej

Domowy Kościół w Stanach Zjednoczonych

Wspólne życie
Prawdziwie Boża to była myśl, aby związać ten Ruch z parafią. Jan Paweł II

Ten lud powiada: Jeszcze nie nadszedł czas, aby odbudowywać dom Pański. Wówczas Pan skierował te słowa przez proroka Aggeusza: Czy to jest czas stosowny dla was, by spoczywać w domach wyłożonych płytami, podczas gdy ten dom leży w gruzach? Teraz więc – tak mówi Pan Zastępów: Rozważcie tylko, jak się wam wiedzie! Siejecie wiele, lecz plon macie lichy; przyjmujecie pokarm, lecz nie ma go do sytości; pijecie, lecz nie gasicie pragnienia; okrywacie się, lecz się nie rozgrzewacie; ten, kto pracuje, aby zarobić, pracuje [odkładając] do dziurawego mieszka! Tak mówi Pan Zastępów: Wyjdźcie w góry i sprowadźcie drewno, a budujcie ten dom, bym sobie w nim upodobał i doznał czci - mówi Pan. Rozważcie tylko, jak się wam wiedzie! Wyglądaliście wiele, a oto macie mało, a kiedy [i to niewiele] znieśliście do domu, Ja to rozproszyłem. Dlaczego tak się dzieje? – wyrocznia Pana Zastępów: Z powodu mego domu, który leży w gruzach, podczas gdy każdy z was pilnie się troszczy o swój własny dom. (Agg 1, 2-9)

Objawienie Kościoła lokalnego

Parafia. Z jednej strony postrzegana jako urząd (ma być schludnie, ładnie i szybko), miejsce świadczenia usług (wymagam, bo płacę) czy praktyk (zaliczamy niedzielną Mszę św., pierwsze piątki itd.) albo odskocznię od rzeczywistości (aby odpocząć, dobrze się poczuć, zapomnieć o problemach). Z drugiej – wiemy to przecież dobrze w Ruchu – dzieło Boże, wspólnota wiary uczniów żyjących Ewangelią, dom zbudowany z żywych kamieni, z cegieł wypalonych Duchem Świętym.

Ojciec Franciszek mówił o dwóch modelach parafii. Stary, trydencki to model akcyjny, w którym najważniejszy jest proboszcz, i każdy coś tam sobie robi. Model akcyjny nie ma nic wspólnego z soborową wizją parafii. W modelu soborowym, misyjnym najważniejsi są ci, którzy są poza Kościołem. To oni są przedmiotem troski wszystkich.

Jednak w obu modelach parafii proboszcz jest istotną osobą, to on za nią odpowiada. Jak on widzi swoją parafię i swoje zadania? Co wybierze? Dużo od tego zależy. Malkontenci mogą stwierdzić, że jeśli ich proboszcz zdecydowanie popiera pierwszą opcję, to oni są zwolnieni z jakiegokolwiek działania. „Bo tu się nie da nic zrobić”.

A powinniśmy działać w miejscu, w którym żyjemy. Żyć tam, gdzie jesteśmy. Chociaż parafia nie ta: za duża, za mała (no i proboszcz nie ten). Czasem trudno ją kochać. Nie da się wygadać na kręgu czy małej grupie, usłyszeć: dobrze że jesteś. Jest tylko jeden punkt zaczepienia. Modlitwa. Jedna ze znajomych opowiadała o swojej nowej parafii, że tam już rzeczywiście mogli się na początku tylko modlić – o wszystkie łaski potrzebne dla tej parafii. Odpowiedź na modlitwy ich zaskoczyła – delikatnie mówiąc. Po kilku miesiącach proboszcz zmarł, a wikarego przenieśli. Może się też zdarzyć, że proboszcz się nawróci – oby to działanie łaski Pańskiej nie zastało nas śpiącymi. Nikt nie wie, kiedy ten moment nastąpi.

Charyzmat budowania Kościoła

Jeśli się mówi o Kościele, to nie można mówić tylko o swoim ruchu, bo w ten sposób zawęża się wizję Kościoła. Nie zmienia to faktu, że naszym zadaniem jest żyć jak najintensywniej własnym charyzmatem. Nie rozmywać go ani nie rozmieniać na drobne.

Charyzmat Ruchu to charyzmat budowania Kościoła. Przy czym nie chodzi o wymyślanie kolejnych zaangażowań, akcji, ale o budowanie poczucia wspólnoty w tych warunkach, w jakich się żyje, wykorzystując to, co już istnieje. Dawać innym możliwość doświadczenia życia wspólnotowego. Sucha, teoretyczna wiedza nikogo nie obudzi, nie rozpali, nie przemieni.

Można też mieć pewne treści w głowie, ale zupełnie nie widzieć sensu ich realizowania. To się zdarza również proboszczom dawniej związanym z Ruchem. Dla wielu oaza to tylko forma złapania młodzieży na chwilę. Prowadzenie pracy formacyjnej we wspólnotach (poza tymi grupami, które trzeba wykazać w czasie wizytacji biskupa) nadal w różnych miejscach jest postrzegane jako prywatne hobby wikarego, a nie jako plan pracy. Bardziej liczą się tłumy ludzi niż to, czy słowo Boże do nich dotarło i prowadzi do przemiany ich życia.

Wszyscy są sprzymierzeńcami

Mamy budować dom – żywy i misyjny Kościół. Kościół buduje ten, kto jest nawrócony. Chrystus musi być najważniejszy. Słowo Boże musi być w centrum. Odpowiedzią na słowo jest modlitwa, dążenie do nawrócenia i prowadzenie ewangelicznego stylu życia, nauczenie się życia przebaczeniem we wspólnocie. A jeśli chcemy iść do tych, którzy są daleko, to najpierw trzeba podjąć duchową walkę w ich intencji. I trzeba pamiętać, że jedna posługa dotyczy wszystkich członków parafii – ewangelizacja. Można odkrywać różne sposoby ewangelizacji, ale jest to zadanie dla wszystkich wspólnot, praca różnych charyzmatów bez rywalizacji. W tej pracy wszyscy członkowie parafii są sprzymierzeńcami.

Kościół buduje się najpierw w małych wspólnotach, w konkretnych relacjach. Jak w czasie krakowskiego DWDD powiedział ks. Mariusz Susek: „Może warto zwrócić uwagę na nasze wspólnoty? Na ilość osób chorych w parafii? Przecież to oni stanowią niewidzialną moc Kościoła. To dzięki nim Kościół trwa. Podobnie osoby samotne. Czy wiemy, ile ich jest w naszych wspólnotach? Jest to wielki problem, a także wielkie zadanie, by dotrzeć do tych ludzi, by znaleźć dla nich czas. Trzeba nam również zwrócić oczy na osoby osierocone, wdowy i wdowców, ludzi bez pracy, tych wykształconych i niewykształconych oraz na tych załamanych”. Trzeba również tworzyć miejsca, gdzie mogą się zbierać ludzie z ostatniego kręgu parafii – ci luźno związani, którzy będą jeszcze chcieli ochrzcić dziecko czy posłać je do pierwszej komunii, albo pójdą poświęcić jajka na Wielkanoc.

Szczelina

Parafia powinna być bliska, a wielu z członków Ruchu żyje w rozdarciu między parafią zamieszkania a parafią wspólnoty. Między chęcią czerpania siły ze wspólnoty (gdzieś trzeba być blisko) a zadaniem diakonii na rzecz wspólnoty lokalnej (po iluś latach tłoczenia tej wiedzy zaczyna być ona jak zadra w sercu). Jak przygotowywać ludzi do odejścia ze swojej pierwotnej wspólnoty (do podjęcia misji) zamiast pielęgnowania bezpiecznego ciepełka? Jak rozpisać bardzo ambitny, ogólny plan ACR2 na konkrety? To się powoli zaczyna dziać. W pewnym momencie nawet proboszczowie się nawrócą. Obyśmy tylko wtedy nie spali.

Wiola Szepietowska

Tekst powstał na podstawie refleksji po Wiosennym Dniu Wspólnoty Diakonii Diecezjalnych: własnych notatek ze spotkania filii śląskiej oraz tekstów na stronach diecezji pelplińskiej (filia pelplińska) i rzeszowskiej (filia krakowska). Spotkania przebiegały pod hasłem „Diakonia Ruchu Światło-Życie na rzecz odnowy parafii – wspólnoty wspólnot celem planu Ad Christum Redemptorem 2”.

Dod. Wiola Szepietowska dnia 25-04-2013 o godz. 15:39

Komentarze:

1. Redakcja serwisu oaza.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść zamieszczanych komentarzy ani się z nimi nie utożsamia. 2. Komentarze są wprowadzane przez internautów w sposób niezależny od Redakcji i jako takie nie stanowią części serwisu obsługiwanego przez Redakcję. 3. Redakcja zastrzega sobie prawo do usunięcia lub wstrzymanie niektórych komentarzy bez podania przyczyn. W szczególności dotyczy to kometarzy zawierających treści, które mogą być odebrane jako obraźliwe lub nie są związane z tematem. 4. Każdy czyta komentarze na własną odpowiedzialność.

KK
kapitalne
Kapitalny tekst, i trafiony w ostatnie nasz przezycia.. (25-04-2013, 22:07)
 
Tytuł:
Treść:
Podpis:
Kod:kod
Możesz edytować swój komentarz przez 15 min. po dodaniu.

Zobacz także:

Wiosenny Dzień Wspólnoty Diakonii Diecezjalnych (13-03-2014)

Jesienny Dzień Wspólnoty Diakonii Diecezjalnych (24-09-2013)

Oaza jest dla parafii (25-04-2013)

DWDD: Diakonia Ruchu Światło-Życie na rzecz odnowy parafii wspólnoty wspólnot celem planu Ad Christum Redemptorem 2 (24-03-2013)

DWDD: Diakonia w służbie nowej ewangelizacji (1-10-2012)

© DKS Ruchu Światło-Życie. Redakcja merytoryczna: redakcja@oaza.pl. Redakcja techniczna: webmaster@oaza.pl
Informacja o cookies.
Contact our HP Department if you are desperate to get black listed.